Στις φλόγες του Τότεναμ βρίσκεις πρόθυμους μαθητές

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης
 
«Μεγάλο πλήγμα στον τουρισμό του Λονδίνου» ή κάπως έτσι τέλος πάντων θα έπρεπε να ξεκινούν τα βραδινά δελτία ειδήσεων στην Βρετανία, σχολιάζοντας τις μεγάλες διαδηλώσεις και τα επεισόδια που ξέσπασαν στο Βόρειο Λονδίνο, μετά και το θάνατο 29χρονού από χέρι αστυνομικού και κόστισαν το θάνατο ενός ακόμη 26χρονου διαδηλωτή. Τουλάχιστον αν ακολουθούν τη δική μας «ενημερωτική» λογική.

Σκέψεις πάνω στην αποποινικοποίηση

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης
 
Οι έρευνες σχετικά με τα αποτελέσματα των εφαρμοσμένων πολιτικών για την καταπολέμηση των ναρκωτικών πολλές φορές παρουσιάζουν αντικρουόμενα αποτελέσματα, συνεπώς ίσως είναι ανώφελο να γίνει επιλεκτική καταγραφή και παράθεση. Έχοντας ωστόσο μια σχετική επίγνωση της πραγματικότητας μπορείς εύκολα να συμπεράνεις πως η χρήση ναρκωτικών ουσιών, είτε αυτές είναι «μαλακές» είτε «σκληρές», βρίσκει προνομιακό πεδίο εξάπλωσης στην Ελλάδα εν μέσω κρίσης, αλλά και σε κάθε αντίστοιχη «Ελλάδα». Ιστορικά, εξάλλου, από την κατάρρευση της ΕΣΣΔ μέχρι και την Αργεντινή του ΔΝΤ αρκετά είναι τα παραδείγματα παρόμοιων εξάρσεων. Εισερχόμενοι σε μια νέα δύσκολη περίοδο λοιπόν οφείλουμε να διδαχθούμε από τα ιστορικά παραδείγματα και να αντλήσουμε πολύτιμες εμπειρίες. 

Αιτήσεις για Αυστραλία κι ο Stamatis ο βάζελος

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

 Πως τα φέρνει η ζωή. Τα πλέκει έτσι που τα κάνει έναν τεράστιο κόμπο που ξεκινά από αυτήν εδώ τη μικρή «κοσμογωνιά» και φτάνει ως τη μακρινή Μελβούρνη, στο ληξιαρχείο της οποίας, αν κοιτάξεις καλά θα βρεις δύο πολύ διαφορετικά ονόματα. Ένα είναι αυτό του Nick Cave, του διάσημου τραγουδιστή – τραγουδοποιού που έγραψε το «Into my arms», κομμάτι που διασκεύασε πριν λίγα χρόνια ο δικός μας, ο Νίονιος και από τότε η μελωδία αυτή έχει γίνει αναπόσπαστο μέρος της ελληνικής μουσικής σκηνής. Τη συγκεκριμένη διασκευή πιθανότατα να μην γνωρίζει ο Stamatis, ο έτερος σημερινός πρωταγωνιστής. Ίσως να μη ξέρει ούτε τον Σαββόπουλο, όμως ένα είναι σίγουρο: γεννήθηκε λίγα χρόνια μετά τον Nick και κατεγράφη στο ίδιο ληξιαρχείο.

Στο στόχαστρο οι ψυχικά ασθενείς

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης
 
Φιλόδοξο, αν και όχι καινοτόμο, το πλάνο περικοπών του υπουργείου Υγείας, το οποίο εντάσσεται σε ένα συνολικό πακέτο λύσεων αντιμετώπισης της κρίσης με μότο το... «μια κι έξω». Η πρόσφατη υπουργική «επίθεση» του Α. Λοβέρδου που δημοσιεύτηκε στη «Διαύγεια» αποφασίζει τη «συμμετοχή στη δαπάνη περίθαλψης των περιθαλπόμενων σε νομικά πρόσωπα δημοσίου δικαίου, τα οποία παρέχουν υπηρεσίες κλειστής περίθαλψης».

Τα ποτιστικά της ΕΛ.ΑΣ.

 Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

«Έρχεται βροχή, έρχεται μπόρα» καθότι σοσιαλιστές άνθρωποι κυβερνούν και σκέπτονται να ξεπλύνουν τις πλατείες - από τα χημικά που έριξαν το προηγούμενο διάστημα - μαζί με τους ανθρώπους... Έτσι, λοιπόν, η «βροχή» δακρυγόνων με την οποία αντιμετωπίζονται οι διαδηλώσεις, θα εμπλουτιστεί και από βροχή (υπό μεγάλη πίεση) χρωματιστού νερού, που θα διαλύει και θα «μαρκάρει» τους διαδηλωτές καθώς, η ηγεσία του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη «σκέφτεται» να χρησιμοποιήσει στις αναμενόμενες το προσεχές διάστημα μεγάλες διαδηλώσεις τις αύρες ρίψης νερού.

Ταξί: Αγώνας επιβίωσης ή αποβίωσης;

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης
 
Οι κινητοποιήσεις των ιδιοκτητών ταξί μονοπωλούν την ελληνική πραγματικότητα των τελευταίων ημερών, έστω κι αν οι καλοκαιρινές διακοπές μετριάζουν κάπως τις επιπτώσεις στις ζωές μας. Πριν βιαστούμε να μιλήσουμε όμως περί συντεχνιών και περί «ανήθικων» πρακτικών, ας κρατήσουμε στην άκρη του μυαλού μας μια γεύση από πραγματικότητα. Γιατί μπορεί οι «ταξιτζήδες» με την πολυήμερη αυτή απεργία να ταλαιπωρούν κόσμο και κοσμάκη προκαλώντας συνάμα μεγάλα προβλήματα στον τουρισμό, όμως οφείλουμε να αναγνωρίσουμε το γεγονός πως γι’ αυτούς ο αγώνας αυτός αποτελεί διακύβευμα όχι συγκυρίας, αλλά ζωής.

Μια ωραία ταξόσφαιρα…

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Αφόρητη ζέστη. Μπήκα στο ταξί, που δεν ήταν ταξί ή πιο σωστά ήταν κίτρινο, δεν είχε σημαία και δε θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί, μιας και χιλιάδες συνάδελφοί του βρίσκονταν στο Σύνταγμα. Εγώ περίμενα στη στάση του λεωφορείου και εκείνο σταμάτησε μπροστά μου. Ένας «ιδιοκτήτης ταξί» - ναι από αυτούς που δείχνουν τα δελτία το βράδυ - γέρνει στο κάθισμα του συνοδηγού και πίσω από το τζάμι με ενημερώνει πως μπορεί να με μεταφέρει στον προορισμό μου. Δεν έδειχνε βάρβαρος, ούτε τόσο τρομακτικός όσο τον παρουσιάζουν τα «παράθυρα» και έτσι δεν αρνήθηκα της αναπάντεχης προσφοράς. Αμάρτησα το ξέρω, παραμερίζοντας τους ηθικούς φραγμούς μου - καταπατώντας την ταξική μου συνείδηση.

Ελληνικά πανεπιστήμια - μεσοπρόθεσμη τραγωδία

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Διαβάζω τα στατιστικά που έφεραν πριν δύο χρόνια έξι ελληνικά πανεπιστήμια στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας κατάτξης την ίδια ώρα που υπάρχουν περισσότερα από 12.000 πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Μαθαίνω για την πρόσφατη επιτυχία του Ε.Μ.Π. που κατατάχθηκε στη 17η θέση μεταξύ των 100 καλύτερων ερευνητικών ιδρυμάτων στην Ευρώπη. Αναλογίζομαι πως είμαστε τελευταίοι στις δαπάνες για την παιδεία και την έρευνα σε ποσοστά, σε σχέση με την ΕΕ των 27. Τέλος, μετρώ τις επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις που «τόλμησαν» οι διαδοχικές κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ στο χώρο της  ανώτατης εκπαίδευσης και καταλήγω πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: Στα ελληνικά πανεπιστήμια γίνεται πραγματικά καλή δουλειά, μόνο που κανείς - μα κανείς από τους κυβερνώντες δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την Παιδεία σε τούτο τον τόπο.

Κανόνια νερού ετοιμάζει η ΕΛ.ΑΣ.

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Κάθε φορά που ξεσπούν κοινωνικές αναταραχές, τα κράτη αντί να αλλάζουν «πολιτική ρότα» αναζητώντας πολιτικές αντίθετες στις επιθετικές επιλογές που διαστέλλουν την κοινωνική δυσαρέσκεια, αναλώνονται μοναχά στην εύρεση τρόπων διεύρυνσης της καταστολής. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. εξετάζει το ενδεχόμενο χρησιμοποίησης οχήματος που διαθέτει κανόνια νερού, ειδικό για τη διάλυση πολυπληθών συγκεντρώσεων. Το όνομα αυτού: «Αίας» - μιας και η δημιουργικότητα των Ελλήνων δε σταματά στην αγορά τέτοιων «υπερόπλων».

Παραεμπόριο και η τρύπα του όζοντος

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

 Πριν λίγες μέρες ήταν τα «τσαντίρια» των «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, παλιότερα οι πορείες των «τεμπέληδων». Στο επιλεκτικό κατηγορητήριο όμως υπήρχε πάντα σε περίοπτη θέση το παραεμπόριο. Το Σάββατο (17/7) τέθηκε σε εφαρμογή νόμος που επιτρέπει στους ελεγκτικούς μηχανισμούς να καταστρέφουν με ανεξίτηλα σπρέι την «πραμάτεια» των κάθε λογής εξαθλιωμένων μικροπωλητών που ψάχνουν τρόπους επιβίωσης. Το συγκεκριμένο μέτρο - γαλλικής προέλευσης – ακολουθεί την πεπατημένη των κατασχέσεων που εφάρμοσε αναποτελεσματικά τόσα χρόνια η ΕΛ.ΑΣ. αλλά και η Δημοτική αστυνομία. Η πάταξη του παραεμπορίου φυσικά δεν επετεύχθη κι έτσι το κράτος θέλοντας να αποφύγει τις χρονοβόρες και ζημιογόνες διαδικασίες των κατασχέσεων αποφάσισε να αρχίσει τα γκράφιτι που δε κοστίζουν και είναι δημιουργικά.

Η Ελλάδα επ' ενεχύρω

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Στην Ελλάδα του Μνημονίου οι εμπορικοί δρόμοι όλης της χώρας γέμισαν άδειες σκονισμένες τζαμαρίες. Τους τελευταίους μήνες όμως, στη θέση των λουκέτων ξεφυτρώνουν μικρά μαγαζιά στο χρώμα του λεμονιού, αφίσες πλήρεις υποσχέσεων, προσφορές – προσκλητήρια για όσους διαθέτουν μικρές χρυσές «περιουσίες» αλλά όχι χρήματα. Τα ενεχυροδανειστήρια ή αλλιώς οι μοντέρνοι «Σαράφηδες» επιστρέφουν δυναμικά. Το 1998 σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Αστυνομικής Διευθύνσεως Αττικής, στο Λεκανοπέδιο λειτουργούσαν 84 νόμιμα ενεχυροδανειστήρια. Εν έτει 2011, τα στοιχεία δείχνουν τριπλασιασμό των με κρατική άδεια καταστημάτων, και υπερδιπλασιασμό των παράνομων. Παράλληλα, υπάρχει πάντα και η επιλογή του Κρατικού Ενεχυροδανειστήριου, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας και λειτουργεί από το 1933, ενώ στο κόλπο μπαίνουν δυναμικά, μεγάλες ξένες επιχειρήσεις που μυρίστηκαν τα μεγάλα περιθώρια κέρδους.

Η πεμπτουσία του δακρυγόνου

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

 Πενήντα χρόνια πέρασαν από τότε που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά χημικά μέσα καταστολής στη χώρα μας, για την αντιμετώπιση και των έλεγχο των διαδηλώσεων. Τα δακρυγόνα που χρησιμοποιεί η αστυνομία θα έπρεπε πιο σωστά να ονομάζονται «ασφυξιογόνα», καθώς ο προορισμός τους είναι να προκαλέσουν πανικό, να εμποδίσουν την αναπνοή και πάντως σίγουρα όχι να προκαλέσουν απλά δάκρυα στα μάτια.

Πολιτικό θράσος - θηλιά στο λαιμό μας

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης
 
Στις αρχές ήταν τα διλήμματα. Τοποθετούσαν επιθετικά διλήμματα στους πολίτες επιμελώς, για να αποσπάσουν με εκβιαστικό τρόπο τη συναίνεση. Δεν τα κατάφεραν. Στη συνέχεια αποφάσισαν να πάρουν το πράγμα επάνω τους, μιλώντας για αξιοπρέπεια. Ο Μισέλ Μονταίν, Γάλλος σκεπτικιστής, έγραψε για τη λέξη αξιοπρέπεια: «Είναι σαν το ποτάμι: όσο πιο βαθύ είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο βγάζει».

Special Olympics σε μια special κοινωνία

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

H Ελλάδα των «πιο επιτυχημένων Ολυμπιακών» που δεν φείδεται «φιλοδοξιών», αυτή τη φορά αποφάσισε να οργανώσει τους «πιο επιτυχημένους Special Olympics». Πραγματικά, θα ήταν άξιοι συγχαρητηρίων αν δεν είχαν μειώσει δραματικά - μέσα σε ένα χρόνο - τις δαπάνες για δεκάδες δομές υποστήριξης ΑμεΑ σε όλη τη χώρα. Είναι η ίδια κυβέρνηση που πριν από ένα μήνα ανάγκασε 166 παιδιά από την Κρήτη με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να έρθουν να δώσουν εξετάσεις στην Αθήνα, για να εξοικονομήσει χρήματα... 

Ανακοίνωση επιτροπής αθλητισμού Νεολαίας ΣΥΝ

Η φούσκα του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου έσκασε απότομα, προκαλώντας δυσοσμία και αηδία στο χώρο των εκατομμυρίων ελλήνων φιλάθλων, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν γυρίσει τις πλάτες τους στο εγχώριο ποδοσφαιρικό προϊόν.

Επιχειρηματίες, μάνατζερ, αθλητές, διαιτητές και άλλοι, επί χρόνια κερδοσκοπούν σε βάρος της αγάπης του κόσμου για το πλέον λαοφιλές και λαϊκό άθλημα, χρησιμοποιώντας τις ομάδες ως μέσο παράνομου πλουτισμού και κερδοσκοπίας σε μία υπόθεση που αν και τώρα επικεντρώνεται στην Ελλάδα, κατά το παρελθόν έχει απασχολήσει ουκ ολίγες χώρες παγκοσμίως.

Αλλάζει ρούχα ο Μανωλιός και τα φορά αλλιώς

Γράφει ο Κώστας Mερκουράκης

Οι αθρόες εξελίξεις των τελευταίων ημερών στο πολιτικό σκηνικό είναι χαρακτηριστικές του τρόπου με τον οποίο παράγεται η πολιτική στη χώρα μας. Δύο αρχηγοί, ένας πράσινος και ένας μπλε παίζουν πολιτικό πόκερ χωρίς χαρτιά, ποντάροντας πάνω στις τύχες του ελληνικού λαού. Κι αν ισχυριστεί κανείς πως η πολιτική απαιτεί ρίσκα, θα συμφωνούσαμε· αρκεί να μην αδιαφορούσαν και οι δύο για το εξής ένα βασικό ζητούμενο: τη σωτηρία της χώρας, τη διέξοδο από μια αδιέξοδη κατάσταση.