Μια ωραία ταξόσφαιρα…

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Αφόρητη ζέστη. Μπήκα στο ταξί, που δεν ήταν ταξί ή πιο σωστά ήταν κίτρινο, δεν είχε σημαία και δε θα έπρεπε να βρίσκεται εκεί, μιας και χιλιάδες συνάδελφοί του βρίσκονταν στο Σύνταγμα. Εγώ περίμενα στη στάση του λεωφορείου και εκείνο σταμάτησε μπροστά μου. Ένας «ιδιοκτήτης ταξί» - ναι από αυτούς που δείχνουν τα δελτία το βράδυ - γέρνει στο κάθισμα του συνοδηγού και πίσω από το τζάμι με ενημερώνει πως μπορεί να με μεταφέρει στον προορισμό μου. Δεν έδειχνε βάρβαρος, ούτε τόσο τρομακτικός όσο τον παρουσιάζουν τα «παράθυρα» και έτσι δεν αρνήθηκα της αναπάντεχης προσφοράς. Αμάρτησα το ξέρω, παραμερίζοντας τους ηθικούς φραγμούς μου - καταπατώντας την ταξική μου συνείδηση.

Ελληνικά πανεπιστήμια - μεσοπρόθεσμη τραγωδία

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Διαβάζω τα στατιστικά που έφεραν πριν δύο χρόνια έξι ελληνικά πανεπιστήμια στις πρώτες θέσεις της παγκόσμιας κατάτξης την ίδια ώρα που υπάρχουν περισσότερα από 12.000 πανεπιστήμια σε όλο τον κόσμο. Μαθαίνω για την πρόσφατη επιτυχία του Ε.Μ.Π. που κατατάχθηκε στη 17η θέση μεταξύ των 100 καλύτερων ερευνητικών ιδρυμάτων στην Ευρώπη. Αναλογίζομαι πως είμαστε τελευταίοι στις δαπάνες για την παιδεία και την έρευνα σε ποσοστά, σε σχέση με την ΕΕ των 27. Τέλος, μετρώ τις επιχειρούμενες μεταρρυθμίσεις που «τόλμησαν» οι διαδοχικές κυβερνήσεις Νέας Δημοκρατίας και ΠΑΣΟΚ στο χώρο της  ανώτατης εκπαίδευσης και καταλήγω πάντα στο ίδιο συμπέρασμα: Στα ελληνικά πανεπιστήμια γίνεται πραγματικά καλή δουλειά, μόνο που κανείς - μα κανείς από τους κυβερνώντες δεν ενδιαφέρθηκε πραγματικά για την Παιδεία σε τούτο τον τόπο.

Κανόνια νερού ετοιμάζει η ΕΛ.ΑΣ.

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Κάθε φορά που ξεσπούν κοινωνικές αναταραχές, τα κράτη αντί να αλλάζουν «πολιτική ρότα» αναζητώντας πολιτικές αντίθετες στις επιθετικές επιλογές που διαστέλλουν την κοινωνική δυσαρέσκεια, αναλώνονται μοναχά στην εύρεση τρόπων διεύρυνσης της καταστολής. Σύμφωνα με δημοσίευμα της εφημερίδας «Πρώτο Θέμα», η ηγεσία της ΕΛ.ΑΣ. εξετάζει το ενδεχόμενο χρησιμοποίησης οχήματος που διαθέτει κανόνια νερού, ειδικό για τη διάλυση πολυπληθών συγκεντρώσεων. Το όνομα αυτού: «Αίας» - μιας και η δημιουργικότητα των Ελλήνων δε σταματά στην αγορά τέτοιων «υπερόπλων».

Παραεμπόριο και η τρύπα του όζοντος

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

 Πριν λίγες μέρες ήταν τα «τσαντίρια» των «Αγανακτισμένων» στο Σύνταγμα, παλιότερα οι πορείες των «τεμπέληδων». Στο επιλεκτικό κατηγορητήριο όμως υπήρχε πάντα σε περίοπτη θέση το παραεμπόριο. Το Σάββατο (17/7) τέθηκε σε εφαρμογή νόμος που επιτρέπει στους ελεγκτικούς μηχανισμούς να καταστρέφουν με ανεξίτηλα σπρέι την «πραμάτεια» των κάθε λογής εξαθλιωμένων μικροπωλητών που ψάχνουν τρόπους επιβίωσης. Το συγκεκριμένο μέτρο - γαλλικής προέλευσης – ακολουθεί την πεπατημένη των κατασχέσεων που εφάρμοσε αναποτελεσματικά τόσα χρόνια η ΕΛ.ΑΣ. αλλά και η Δημοτική αστυνομία. Η πάταξη του παραεμπορίου φυσικά δεν επετεύχθη κι έτσι το κράτος θέλοντας να αποφύγει τις χρονοβόρες και ζημιογόνες διαδικασίες των κατασχέσεων αποφάσισε να αρχίσει τα γκράφιτι που δε κοστίζουν και είναι δημιουργικά.

Η Ελλάδα επ' ενεχύρω

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Στην Ελλάδα του Μνημονίου οι εμπορικοί δρόμοι όλης της χώρας γέμισαν άδειες σκονισμένες τζαμαρίες. Τους τελευταίους μήνες όμως, στη θέση των λουκέτων ξεφυτρώνουν μικρά μαγαζιά στο χρώμα του λεμονιού, αφίσες πλήρεις υποσχέσεων, προσφορές – προσκλητήρια για όσους διαθέτουν μικρές χρυσές «περιουσίες» αλλά όχι χρήματα. Τα ενεχυροδανειστήρια ή αλλιώς οι μοντέρνοι «Σαράφηδες» επιστρέφουν δυναμικά. Το 1998 σύμφωνα με τα στοιχεία της Γενικής Αστυνομικής Διευθύνσεως Αττικής, στο Λεκανοπέδιο λειτουργούσαν 84 νόμιμα ενεχυροδανειστήρια. Εν έτει 2011, τα στοιχεία δείχνουν τριπλασιασμό των με κρατική άδεια καταστημάτων, και υπερδιπλασιασμό των παράνομων. Παράλληλα, υπάρχει πάντα και η επιλογή του Κρατικού Ενεχυροδανειστήριου, το οποίο βρίσκεται στο κέντρο της Αθήνας και λειτουργεί από το 1933, ενώ στο κόλπο μπαίνουν δυναμικά, μεγάλες ξένες επιχειρήσεις που μυρίστηκαν τα μεγάλα περιθώρια κέρδους.

Η πεμπτουσία του δακρυγόνου

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

 Πενήντα χρόνια πέρασαν από τότε που χρησιμοποιήθηκαν για πρώτη φορά χημικά μέσα καταστολής στη χώρα μας, για την αντιμετώπιση και των έλεγχο των διαδηλώσεων. Τα δακρυγόνα που χρησιμοποιεί η αστυνομία θα έπρεπε πιο σωστά να ονομάζονται «ασφυξιογόνα», καθώς ο προορισμός τους είναι να προκαλέσουν πανικό, να εμποδίσουν την αναπνοή και πάντως σίγουρα όχι να προκαλέσουν απλά δάκρυα στα μάτια.

Πολιτικό θράσος - θηλιά στο λαιμό μας

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης
 
Στις αρχές ήταν τα διλήμματα. Τοποθετούσαν επιθετικά διλήμματα στους πολίτες επιμελώς, για να αποσπάσουν με εκβιαστικό τρόπο τη συναίνεση. Δεν τα κατάφεραν. Στη συνέχεια αποφάσισαν να πάρουν το πράγμα επάνω τους, μιλώντας για αξιοπρέπεια. Ο Μισέλ Μονταίν, Γάλλος σκεπτικιστής, έγραψε για τη λέξη αξιοπρέπεια: «Είναι σαν το ποτάμι: όσο πιο βαθύ είναι, τόσο λιγότερο θόρυβο βγάζει».

Special Olympics σε μια special κοινωνία

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

H Ελλάδα των «πιο επιτυχημένων Ολυμπιακών» που δεν φείδεται «φιλοδοξιών», αυτή τη φορά αποφάσισε να οργανώσει τους «πιο επιτυχημένους Special Olympics». Πραγματικά, θα ήταν άξιοι συγχαρητηρίων αν δεν είχαν μειώσει δραματικά - μέσα σε ένα χρόνο - τις δαπάνες για δεκάδες δομές υποστήριξης ΑμεΑ σε όλη τη χώρα. Είναι η ίδια κυβέρνηση που πριν από ένα μήνα ανάγκασε 166 παιδιά από την Κρήτη με αναπηρίες και ειδικές εκπαιδευτικές ανάγκες να έρθουν να δώσουν εξετάσεις στην Αθήνα, για να εξοικονομήσει χρήματα... 

Ανακοίνωση επιτροπής αθλητισμού Νεολαίας ΣΥΝ

Η φούσκα του ελληνικού επαγγελματικού ποδοσφαίρου έσκασε απότομα, προκαλώντας δυσοσμία και αηδία στο χώρο των εκατομμυρίων ελλήνων φιλάθλων, οι οποίοι τα τελευταία χρόνια έχουν γυρίσει τις πλάτες τους στο εγχώριο ποδοσφαιρικό προϊόν.

Επιχειρηματίες, μάνατζερ, αθλητές, διαιτητές και άλλοι, επί χρόνια κερδοσκοπούν σε βάρος της αγάπης του κόσμου για το πλέον λαοφιλές και λαϊκό άθλημα, χρησιμοποιώντας τις ομάδες ως μέσο παράνομου πλουτισμού και κερδοσκοπίας σε μία υπόθεση που αν και τώρα επικεντρώνεται στην Ελλάδα, κατά το παρελθόν έχει απασχολήσει ουκ ολίγες χώρες παγκοσμίως.

Αλλάζει ρούχα ο Μανωλιός και τα φορά αλλιώς

Γράφει ο Κώστας Mερκουράκης

Οι αθρόες εξελίξεις των τελευταίων ημερών στο πολιτικό σκηνικό είναι χαρακτηριστικές του τρόπου με τον οποίο παράγεται η πολιτική στη χώρα μας. Δύο αρχηγοί, ένας πράσινος και ένας μπλε παίζουν πολιτικό πόκερ χωρίς χαρτιά, ποντάροντας πάνω στις τύχες του ελληνικού λαού. Κι αν ισχυριστεί κανείς πως η πολιτική απαιτεί ρίσκα, θα συμφωνούσαμε· αρκεί να μην αδιαφορούσαν και οι δύο για το εξής ένα βασικό ζητούμενο: τη σωτηρία της χώρας, τη διέξοδο από μια αδιέξοδη κατάσταση.

Εν τέλει ανταμώσαμε ξανά

Γράφει ο Κώστας Mερκουράκης

Η εκφωνήτρια κάλεσε τους συγκεντρωμένους να παραμείνουν στη Πλατεία για όσο χρειαστεί, για να συνεχιστεί η «γιορτή» κι ο κόσμος χειροκροτά με ενθουσιασμό. Είναι νωρίς, πρωί ακόμη κι όμως μετρώ χιλιάδες τριγύρω. Λίγη ώρα μετά ένας που κάθεται λίγο πιο δίπλα παίρνει τηλέφωνο και προσκαλεί φίλους ή γνωστούς, δε ξέρω: «ελάτε όλοι,  κρατάτε ένα μαντήλι καλού κακού».

Δ. Παπασταμόπουλος: Η εκπαίδευση δεν είναι εργαλείο

Συνέντευξη στον Κώστα Μερκουράκη

Ο αναβρασμός στο χώρο της δημόσιας παιδείας καλά κρατεί. Τελευταίο επεισόδιο στο σήριαλ της «αναδιάρθρωσης» του δημόσιου πανεπιστημίου, αποτελούν οι πρόσφατες αποφάσεις του υφυπουργού Παιδείας Ι. Πανάρετου, με τις οποίες στέλνει χιλιάδες συμβασιούχους διδάσκοντες στην ανεργία και τα ιδρύματα στην ανυποληψία. Το επόμενο ακαδημαϊκό έτος το υπουργείο, αντί να στελεχώσει τα ιδρύματα μειώνει τις πιστώσεις, διώχνει χιλιάδες συμβασιούχους και δεν προχωρά σε προσλήψεις διδασκόντων ήδη εκλεγμένων. Τελικά, το νέο μοντέλο εργαζόμενου δεν είναι αυτό του ελαστικά απασχολούμενου, αλλά αυτό του άνεργου; Ο Δημοσθένης Παπασταμόπουλος, Γραμματέας του Συλλόγου Έκτακτου Εκπαιδευτικού Προσωπικού ΤΕΙ Πειραιά, μιλά στο ΠΟΝΤΙΚΙ για την εκρηκτική κατάσταση στο χώρο της παιδείας και για το εργασιακό μέλλον χιλιάδων συμβασιούχων καθηγητών, όπως αυτό διαμορφώνεται μετά και τις τελευταίες αποφάσεις του Υπουργείου Παιδείας.

Ένα ελικόπτερο και γρήγορα!

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Όταν ένα πολίτευμα καταλήξει να στηρίζεται στις δεκάδες κλούβες και διμοιρίες των ΜΑΤ, στα διπλά ή τριπλά εντοιχισμένα κιγκλιδώματα, τα χημικά και τις κάμερες προκειμένου να προστατευτεί αποτελεσματικά το κοινοβούλιο, τότε σίγουρα κάτι δεν πάει καλά με το πολίτευμα και όχι με το κοινοβούλιο. Αν χιλιάδες πολίτες, καθημερινά, διαδηλώνουν μαζικά και ειρηνικά διεκδικώντας περισσότερη δημοκρατία, τότε κάτι τρέχει με την ποιότητα της δημοκρατίας και σε καμία περίπτωση με τους πολίτες.

(Εκ)παιδεύοντας τη νεολαία

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Οι αλλαγές κλείδωσαν· η συμφωνία με την τρόικα δεδομένη. Δεν πρόκειται για διαρροή που στόχο έχει να συλλέξει αντιδράσεις, να προκαταβάλει καταστάσεις. Παίρνουν τα μέτρα - μας - που στοχεύουν - υποτίθεται - στην αύξηση της «απασχολησιμότητας». Ρεαλιστική επιδίωξη σήμερα, για τη γενιά μας, για νέους μέχρι 25 χρόνων, είναι η ελαστική «απασχόληση». Αύριο μεθαύριο θα δείτε, θα κάνουν λόγο ακόμη και για εθελοντισμό. Οφείλουμε να διαγράψουμε από το λεξιλόγιο μας τη λέξη εργασία.

Πεταλωτής και η πολιτική «νιρβάνα»

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Το μεγαλύτερο πρόβλημα για τους βουλευτές των δύο «μεγάλων» κομμάτων – πρόβλημα που ουσιαστικά στρέφεται εναντίον μας – είναι η άγνοια της πραγματικότητας, που συνεπάγεται και άγνοια κινδύνου. Αδυνατούν να κατανοήσουν το τι πραγματικά συμβαίνει τα τελευταία χρόνια στην ελληνική κοινωνία, ακριβώς επειδή βρίσκονται εκτός κοινωνίας.

Το φεστιβάλ «Υπερηφάνειας» και η ΔΕΗ...

Γράφει ο Κώστας Μερκουράκης

Το 1983 δεν είχα γεννηθεί ακόμα, ξέρω όμως πως το ΠΑΣΟΚ - ναι αυτό με τον ήλιο, που κυβερνά ακόμα - προχώρησε σε γενναίες μεταρρυθμίσεις στο οικογενειακό δίκαιο, που ισχύουν μέχρι τα σήμερα. Δεν έλειψαν οι αντιδράσεις και οι φωνές διαμαρτυρίας εκείνη την περίοδο, κυρίως από πλευράς εκκλησίας καθώς οι συγκεκριμένες αλλαγές εισήγαγαν την αρχή της ισονομίας στα πλαίσια της οικογενειακής ζωής και ερχόντουσαν σε αντίθεση με τα μέχρι πρότινος κοινωνικά πρότυπα. Όμως σε κάθε χώρα, κάθε εποχή αντιπροσωπεύεται από τους εκάστοτε κοινωνικούς συσχετισμούς. Η νεωτερικότητα του 1983 μετετράπη σήμερα σε κεκτημένη κατάσταση.